برای کودک کفش مناسب انتخاب کنیم

 

 

  • با توجه به اینکه برای راه رفتن صحیح باید عضلات و استخوان ها تکامل لازم را داشته باشند، مجبور کردن نوزادان به راه رفتن قبل از تکامل کافی نه تنها کمکی به آنها نمی کند بلکه فقط باعث افزایش انحنای اندام های تحتانی می شود.

نوزادان پس از تولد عضلات ضعیفی دارند به طوری که در ماه های اول حتی کنترل سر و گردن برای آنها دشوار است. با گذشت زمان، عضلات قوی و کامل‌تر می شوند. در سن ۶ ماهگی با قوی شدن عضلات شکمی و ستون فقرات و کمربند لگنی، نوزاد قادر به نشستن بدون کمک است.
در سن ۹ ماهگی عضلات ران ها و کمربند شانه ای و بازوها، نوزاد را قادر به خزیدن (چهار دست و پا) می کنند و حدود سن ۱۲ ماهگی او قادر به ایستادن و راه رفتن می شود که با گذشت زمان تا ۱۸ ماهگی بدون کمک قادر به راه رفتن خواهد شد. اندام های تحتانی کودکان تا قبل از یک سالگی مختصری پرانتزی و قوس دار است و با گذشت زمان تا ۲،۳ سالگی این حالت اصلاح خواهد شد.

کف پاهای آنها تا یک سالگی کاملا صاف وحتی پر است که این مساله نیز با راه افتادن کودکان و تحمل وزن، اصلاح می شود.
در ماه های اول بعد از تولد مفاصل ران از نظر تکامل اهمیت خاصی دارند و معاینه تمام نوزادان بعد از تولد از نظر دررفتگی های مادرزادی مفصل ران و حتی شل بودن و عدم تکامل کافی آن الزامی است زیرا با تشخیص به موقع و استفاده از وسایل مخصوص، قابل درمان است ولی در غیر این صورت، باعث اختلال در راه رفتن می شود که حتی با اعمال جراحی متعدد مقداری عوارض به جای می ماند.
با توجه به اینکه برای راه رفتن صحیح باید عضلات و استخوان ها تکامل لازم را داشته باشند، مجبور کردن نوزادان به راه رفتن قبل از تکامل کافی نه تنها کمکی به آنها نمی کند بلکه فقط باعث افزایش انحنای اندام های تحتانی می شود.
پس از یک سالگی که کودکان راه رفتن را شروع می کنند توصیه می شود تا ۲،۳ ماه اول فقط از کفش هایی که جنبه محافظتی دارند، استفاده شود تا مقداری تکامل راه رفتن بیشتر شود ولی بعد از این مدت از کفش هایی که کف بیرونی و دیواره های جانبی نسبتا محکمی دارند، استفاده شود تا اجازه ندهد که پاها یا انگشتان هنگام راه رفتن به هر سویی منحرف شوند و توصیه می شود کفش هایی که کف داخلی آنها مختصری برجسته یا به عبارت دیگر قوس دار است انتخاب کنید و پاشنه کفش باید حدود ۱تا ۵/۱ سانتی متر باشد.
صافی کف پا معمولا بعد از ۱۵ ماهگی که تکامل راه رفتن به حد قابل قبولی می رسد ارزیابی می شود و توصیه می شود در صورت تشخیص، حتما از کفش ها و کفی های مخصوص استفاده کنید.
استفاده از این گونه کفش ها و کفی، باعث می شود که پاها حین تکامل روی قالب صحیح خود رشد کنند و از انحرافات انگشتان و مچ پاها جلوگیری می کند.
استفاده از کفش های بندی و کفش های تزئینی و کفش های بین انگشتی در سال های اول توصیه نمی شود زیرا می تواند باعث عادات بد راه رفتن از قبیل کشاندن کف کفش به زمین یا راه رفتن روی قسمت سینه و پنجه پاها شود.
 اندازه کفش ارزش مهمی در انتخاب آن دارد. کفش تنگ باعث می شود که فشار روی استخوانچه های پا بیش از حد باشد و باعث اختلال رشد مناسب آنها می شود و همچنین باعث می شود انگشتان در کفش تنگ به صورت خمیده قرار گیرند که این نیز باعث تغییرشکل انگشتان می شود و بچه برای کم کردن فشار و درد حاصل از فشار کفش سعی می کند که بیشتر فشار را روی پاشنه ها وارد کند که این نیز باعث عادات بد راه رفتن می شود.
کفش گشاد باعث می شود که پاها پهن شود و این کودکان اکثرا برای حفظ تعادل بیشتر فشار را روی قسمت قدامی پاها وارد می کنند و سعی می کنند با پنجه ها راه بروند.
با توجه به رشد سریع پاها در کودکان توصیه می شود هر ۳ تا ۶ ماه کفش های آنها عوض شود. بعضی از والدین برای صرفه جویی معمولا کفش بزرگ تری برای کودک انتخاب می کنید که این کار باعث مشکلاتی برای کودک می شود. توصیه می شود اگر برای صرفه جویی کفش بزرگ تری برای کودک انتخاب می شود سایز آن را با گذاشتن یک کفی ساده اصلاح کنند و بعد از تنگ شدن کفی را بردارید.
نحوه اندازه گیری سایز مناسب کفش این گونه است که باید زمانی که بندهای کفش باز است یک انگشت بین پاشنه و انتهای کفش فاصله باشد.
انتخاب دمپایی مناسب بر این اساس است که باید کف آن سفت باشد و پاشنه حدود ۲ سانتی متر باشد که با یک شیب ملایم به سمت پنجه کم شود و رویه دمپایی بهتر است عریض تر انتخاب شود که از ضرباتی که هنگام راه رفتن به پاشنه وارد می کند، کاسته شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *